Kraków stara się o tytuł Europejskiej Stolicy Sportu 2015. W piątek (30 marca) Prezydent Miasta Krakowa – Jacek Majchrowski oraz Prezes Stowarzyszenia Europejskich Stolic i Miast Sportu (ACES) – Gian Francesco Lupattelli oficjalnie ogłosili kandydaturę naszego Miasta do tego honorowego tytułu.

„Przyjęcie kandydatury Krakowa do tytułu Europejska Stolica Sportu w 2015 roku jest wyrazem docenienia zasług władz samorządowych Krakowa dla rozwoju infrastruktury sportowej oraz popularyzowania zdrowego stylu życia wśród mieszkańców miasta” – powiedział Prezydent Miasta Krakowa Jacek Majchrowski. „Doceniając społeczną, zdrowotną i promocyjną rolę sportu konsekwentnie inwestujemy w przedsięwzięcia służące jego rozwojowi, realizując jednocześnie cele, które doskonale korespondują z misją Stowarzyszenia ACES. Nasze osiągnięcia w dziedzinie sportu mogą być powodem do dumy, a uzyskanie przez Kraków prestiżowego tytułu Europejskiej Stolicy Sportu będzie nie tylko ukoronowaniem dotychczasowych działań, ale i otwarciem ich nowego etapu” – dodał.

„Kraków z pewnością jest doskonale przygotowany do tej kandydatury” – podkreślał Gian Francesco Lupattelli, Prezes Stowarzyszenia Europejskich Stolic i Miast Sportu (ACES). Wyjaśnił także, że we wrześniu lub październiku br. do Krakowa przyjedzie komisja oceniającą kandydaturę (nasze miasto o tytuł Europejskiej Stolicy Sportu 2015 rywalizuje z Turynem). Zwycięzcę poznamy 7 listopada – decyzja o wyborze zostanie ogłoszona w Parlamencie Europejskim.

Kraków zgłosił swoją kandydaturę do tytułu w 2011 r. Magdalena Sroka – Zastępca Prezydenta Miasta Krakowa wystosowała wówczas list intencyjny do Giana Francesco Lupatellego, Prezesa Stowarzyszenia ACES.

Jednocześnie przesłany został obszerny materiał informacyjny na temat sportu w Krakowie, z uwzględnieniem danych dotyczących istniejącej infrastruktury sportowej, nakładów finansowych na infrastrukturę, planowanych inwestycji, dostępności mieszkańców do obiektów i zajęć sportowych, miejskich inicjatyw w dziedzinie sportu, wydarzeń i projektów realizowanych bezpośrednio przez miasto lub promowanych przez władze miasta, sposobów promocji zdrowia i integracji poprzez sport we wszystkich grupach społecznych oraz promocji Krakowa jako ważnego ośrodka sportu i rekreacji, klubów i stowarzyszeń sportowych.

Europejska Stolica Sportu to tytuł nadawany przez Stowarzyszenie Europejskich Stolic i Miast Sportu (ACES) na rok jednemu z europejskich miast. Tytuł został ustanowiony w 1999 r.i przyznawany jest miastu za rozwój sportu, promocji zdrowia oraz za rozwój życia sportowego wśród mieszkańców miasta. Miasto, które otrzymało ten tytuł musi promować wydarzenia sportowe oraz zachęcać młodych ludzi do uprawiania sportu. Przyznanie tytułu Europejskiej Stolicy Sportu jest także wyróżnieniem za prowadzenie polityki zgodnie z zasadami odpowiedzialności społecznej oraz poszanowaniem zasad etycznych, ze świadomością ,że uprawianie sportu służy celom włączania społecznego, poprawie jakości życia, i integracji grup zmarginalizowanych.

Dotychczas tytuł Europejskiej Stolicy Sportu otrzymały: Madryt (2001), Sztokholm (2002), Glasgow (2003), Alicante (2004), Rotterdam (2005), Kopenhaga (2006), Stuttgart (2007), Warszawa (2008), Mediolan (2009), Dublin (2010), Walencja (2011). Stambuł jest Europejską Stolicą Sportu 2012, natomiast Antwerpia otrzymała tytuł w roku 2013 a Cardiff w 2014 roku.

Tytuł jest przyznawany miastom w trzech kategoriach, w zależności od wielkości miasta: Europejska Stolica Sportu (dla miast powyżej 499 999 mieszkańców), Europejskie Miasto Sportu (dla miast od 25 000 do 499 999 mieszkańców) i Europejskie Miasteczko Sportu (dla miast poniżej 25 000 mieszkańców).

Źródło:krakow.pl

Teatr rozrywki, kabaret

Słyszałem, że Tesco ma zamiar zrobić w kinie Świt taki mniejszy supermarket. Ale supermarketów w niewielkiej odległości od centrum Nowej Huty mamy kilka. Na dodatek – w odległości ok. 200 m jest duży plac targowy.

Proponuję wykorzystać budynek kina na TEATR VARIETE - teatr rozrywki, kabaret. Takiego teatru w Krakowie właściwie nie ma. Teatry istniejące są czymś innym… Organizacyjnie – może to być teatr impresaryjny. W dzisiejszym czasie daje się zauważyć ogromną ilość różnych młodych grup muzycznych, tanecznych, wokalnych – szukających sceny na ekspozycję swoich talentów. Prezentujących najnowsze trendy w rozrywce. Różne konkursy w telewizji (TVN, TVP, Polsat) napędzają powstawanie tych grup, po czasie euforii – giną one gdzieś w Polsce. Ale powstają nowe i prawo ruchu zostaje zachowane.

Programowo można by to wszystko wiązać z Nową Hutą – łącząc najnowsze trendy w rozrywce z motywami muzycznymi z lat 60-75-tych. Pamiętacie żartobliwą nazwę zespołu SOC BIT KANON RYTM? Może o takie klimaty w Nowej Hucie powinniśmy zawalczyć? I stać się oryginalnym i kultowym miejscem na jej mapie? Bo sama Łaźnia Nowa to za mało. Na dodatek – działa ona w nieco innym obszarze kultury.

Wracając do Kina Świt – widownia już jest, może trzeba znaleźć miejsce na zapleczu na garderoby dla artystów. Nie znam podziemi kina – znając zasady w budownictwie z tamtych lat, powinien być albo schron, albo solidna przestrzeń.

A że brakuje tu parkingu – żyjemy w mieście, gdzie do Opery jedzie się autobusem czy tramwajem! Czyli – nie pierwszyzna!

Pozdrawiam serdecznie, Dominik Kozioł

Może czytelnia, jak za dawnych lat?

Chciałbym, aby została utworzona czytelnia na wzór dawnego MPIK-u, który znajdował się kiedyś na placu Centralnym.

Czytelnik

Kino, knajpka, zdrowa żywność

Świetny pomysł z remontem Świtu! W końcu.

1. Mała sala kinowa – jak najbardziej popieram.

2. Knajpka/kawiarnia (przyjazna mamom z dziećmi) z dobrym piwkiem, kawą, tostami i ciastkami.

3. W starej Hucie nie ma sklepu ze zdrową żywnością czy ekologiczną/fairtrade, myślę, że znalazłoby się parę osób, które ucieszyłyby się z takiego sklepu i wpisywałby się w typ „sklepu ekskluzywnego”

4. Duża sala koncertowo-widowiskowa na parterze, połączona z kawiarnią czy knajpką właśnie. Mogłoby się udać zarabiać

Pamiętam jeszcze Świt jako kino i może nie było jakiegoś szału, jeśli chodzi o poziom filmów które tam prezentowali, ale z pewnością lepsze kino niż meblowy ciucholand. Mam nadzieję, że zrobią ten remont z głową.

Pozdrawiam, Olka Fasolka

Jaki jest Twój pomysł na Kino Świt? Napisz, zaproponuj: redakcja@krakow.agora.pl

Źródło: gazeta.krakow.pl

O tym, że Festiwal Muzyki Filmowej był jedną z najbardziej zagrożonych imprez, wiadomo już od początku roku. To właśnie wtedy radni Platformy Obywatelskiej przegłosowali w Radzie Miasta Krakowa swoją poprawkę budżetową, zakładającą m.in. obcięcie wydatków na Krakowskie Biuro Festiwalowe o 6,7 mln zł.

A ponieważ już wcześniej prezydent Jacek Majchrowski zakładał, że budżet KBF zmniejszy się o 7 mln zł, biuro musiało zrezygnować z części organizowanych imprez. Pierwsze pod młotek poszły Wianki i Sylwester na Rynku. Chwilę później Magdalena Sroka, wiceprezydent miasta ds. kultury i promocji, poinformowała, że „Festiwalu Muzyki Filmowej na 95 procent w tym roku nie będzie”.

Informacja ta wywołała burzę wśród fanów FMF i występujących na nim artystów. Jego miłośnicy skrzyknęli się na Facebooku i wysłali petycję do przewodniczącego rady miasta Bogusława Kośmidra (PO). Listy wsparcia trafiły też do kancelarii prezydenta miasta, tyle że pod nimi podpisali się słynni kompozytorzy, w tym zdobywcy Oscarów i Złotych Globów: Tan Dun, Howard Shore i Abel Korzeniowski. „Poza Cannes i Wenecją, których pozycja jest ugruntowana wieloletnią tradycją, niewiele jest imprez postrzeganych na tyle poważnie, by warto było dla nich przelecieć Atlantyk” – napisał Korzeniowski.

W tej sytuacji KBF szukało jeszcze finansowego wsparcia u marszałka województwa małopolskiego. Do dziś jednak nie otrzymało wiążącej odpowiedzi w tej sprawie.

Mimo to wczoraj ogłoszono pełny program imprezy. – Budżet FMF jest dużo niższy niż rok temu, ale program wciąż jest bardzo mocny. Zmieniony w stosunku do pierwotnej wersji, bo musieliśmy maksymalnie ciąć koszty, ale gdybyśmy odwołali imprezę w tym roku, nie odbyłaby się już nigdy – tłumaczy dyrektor Helbin. A jednocześnie przyznaje, że po zamachu radnych na budżet KBF udało się zdobyć duże środki od sponsorów. O jakich wartościach mowa, nie może na razie zdradzić, bo ostateczne umowy nie zostały jeszcze podpisane. Wiadomo tylko, że z budżetu gminy na organizację festiwalu trafi nie więcej niż 1,5 mln zł. Duży, choć rozliczany w barterach, udział w finansowaniu imprezy ponosi także jej współorganizator – RMF Classic.

Impreza rozpocznie się 24 maja od światowej premiery symultanicznej prezentacji (połączenie projekcji filmowej z muzyką wykonywaną na żywo) przeboju kinowego „Pachnidło: Historia mordercy” z 2006 r. Bohaterem drugiego dnia festiwalu będzie jeden z najwybitniejszych polskich kompozytorów muzyki filmowej Wojciech Kilar, któremu światową sławę i spektakularny sukces przyniosła muzyka do filmu „Dracula” w reżyserii Francisa Forda Coppoli. Świętującemu w tym roku 80. urodziny twórcy FMF organizuje jubileuszową galę z fragmentami jego największych przebojów muzyki filmowej (m.in. „Ziemia obiecana”, „Pan Tadeusz”, „Pianista”, „Dracula”, „Dziewiąte wrota”). Koncert będzie rejestrowany i retransmitowany w programie 2 TVP.

Finał piątej edycji festiwalu to gratka dla miłośników sagi science fiction „Obcy”. Zabrzmią m.in. suity z kolejnych jej części: „Obcy: ósmy pasażer Nostromo”, „Obcy: decydujące starcie”, „Obcy 3″, „Obcy: przebudzenie”. Wszystkie koncerty odbywać się będą w hali ocynowni ArcelorMittal Poland. Bilety trafią do sprzedaży 2 kwietnia.

Źródło: krakow.gazeta.pl

Znany i lubiany motyw teatru w teatrze ustępuje tutaj motywowi „opery w operze”. W domu wiedeńskiego bogacza trwają przygotowania przed przyjęciem. Uświetnić ma je wystawienie opery „Ariadna na Naxos” oraz występ trupy commedia dell’arte z przedstawieniem „Niewierna Zerbinetta i jej czterej kochankowie”. Z jednej strony Ariadna, porzucona przez Tezeusza na Naxos, która w towarzystwie nimf opłakuje utratę ukochanego, z drugiej Zerbinetta z jej jakże liberalnymi poglądami na związki damsko-męskie…

O przygotowaniach do spektaklu opowiada nam Warcisław Kunc:

Święta muzyka

- Mam wrażenie, że opery dwóch znamiennych Ryszardów, Straussa i Wagnera są wciąż zbyt rzadko wykonywane w Polsce. Powodów tej sytuacji jest mnóstwo. Po pierwsze polski teatr operowy od dawien dawna bardziej hołubił operę włoską. Ponadto w naszym procesie edukacji muzycznej niemieccy twórcy operowi przełomu XIX/XX wieku wciąż są niedoceniani, a czasem wręcz pomijani. Po trzecie mamy chyba inny temperament. Toscanini powiedział, że kiedy w operze wagnerowskiej bohater postanawia powiedzieć ukochanej o swoich uczuciach to w operze włoskiej zakochani mają już do tego czasu sześcioro dzieci. Z drugiej strony, nie ma dzisiaj prestiżowego teatru czy festiwalu operowego w Europie, który nie miałby w swoim repertuarze „Salome”, „Kawalera srebrnej róży”, „Elektry”, „Kobiety bez cienia” czy właśnie „Ariadny na Naxos” – są to standardowe pozycje. Wspaniale, że Opera Krakowska dołącza do tej grupy teatrów. O „Ariadnie na Naxos” trudno jest mi powiedzieć coś więcej jak: święta muzyka, wielka przygoda i niezwykłe wyzwanie artystyczne. Strauss umieścił swoje credo kompozytorskie w partii Kompozytora, głównej postaci pierwszej części (tzw. Prologu), który kończąc swój udział w spektaklu śpiewa: „Czymże jest muzyka? Muzyka to święta sztuka, która jednoczy wszelkie uczucia niczym cherubiny wokół jaśniejącego tronu i dlatego jest ona święta wśród sztuk – święta muzyka!”. Pracując nad tą partyturą, jesteśmy wszyscy przekonani, że to prawda.

Estetyczne Himalaje

- Zderzenie się z kompozycjami Richarda Straussa zawsze wyzwala u wykonawców wspaniały proces twórczy. Zespół wykonawców rozpoczął próby i inne przygotowania ponad trzy miesiące temu. Strauss to kompozytor, który zabiera wszystkich uczestników swojego muzycznego święta w prawdziwe estetyczne Himalaje, a więc w tej wyprawie uczestniczyć mogą tylko wspaniali wykonawcy. Obsada z racji złożoności opery musi być podwójna, a to oczywiście wydłuża proces prób i przygotowań. Koncepcja reżysera Włodzimierza Nurkowskiego – świetnie znającego dzieło – czasem stawia przed śpiewakami niełatwe wyzwania, ale jest przemyślana, czytelna i realizowana z rozmachem, co myślę pomoże widzom w odbiorze tego dzieła. Ponadto panuje świetna atmosfera pracy, a co najważniejsze wzajemnej współpracy i zrozumienia pomiędzy wykonawcami a realizatorami.

Niczym cherubiny

- Myślę, że spektakl będzie dla widzów interesującą i wysublimowaną propozycją. Trafnie określił to S. Gray, mówiąc że: „W »Ariadnie « tańczą menueta Mozart i Mascagni, Haendel i Offenbach”, co doskonale podkreśla różnorodność stylistyczną dzieła. Połączenie stylu opery buffa i seria powoduje, iż zmienność, jaka zachodzi w warstwie muzycznej, połączona dodatkowo ze stylem kompozytora opartym w dużej mierze na tzw. straussowskiej polifonii, jest wielkim wyzwaniem dla wszystkich śpiewaków i instrumentalistów. Ponadto jest zarówno wyzwaniem muzycznym w kontekście frazy, wyrazu, jak i wyzwaniem technicznym związanym z artykulacją i prawdziwą wirtuozerią. Wykonawczo »Ariadna na Naxos « uchodzi za bardzo trudną, chociażby ze względu na często indywidualne potraktowanie partii instrumentalnych orkiestry liczącej zaledwie 36 muzyków. Pomimo niewielkiej liczebności, orkiestrze nie brakuje ciekawych barw harf, celesty, fortepianu czy fisharmonii, co zwiększa atrakcyjność muzycznej strony dzieła. Wykonywanie dzieł Richarda Straussa jest zawsze rozwojowe, bowiem połączone ze zdobywaniem kapitału możliwości artystycznych przez wykonawców. Wiem, że „ niczym cherubiny” chcemy wziąć udział w tym święcie muzyki i teatru.

Źródło: krakow.gazeta.pl